Over met docenten praten: Mijn vorige studie was heel klein: 36 man in het eerste jaar en later minder. De hele faculteit had minder dan 100 studenten. Dit betekende dat veel docenten iedereen bij naam kende, of in ieder geval een poging deed, en het was goed mogelijk om op vriendschappelijke toon met ze te converseren. Dat helpt enorm als je iets niet snapt.
Mijn studiebegeleider was een man die wel aardig en amicaal was, maar qua studievragen deed hij altijd een beetje moeilijk - ik kan het niet precies uitleggen, maar stimulerend was het niet, en als het even kan probeerde ik hem te vermijden - dat lag overigens denk ik meer aan mij dan aan hem - van anderen heb ik nooit problemen gehoord. Pas toen hij een andere baan gekregen had en er een nieuwe studiebegeleider was heb is constructief met die nieuwe studiebegeleider kunnen praten, en daardoor in no-time mijn scriptie gehaald.
Mijn nieuwe studie is veel massaler, docenten kennen hier lang niet iedereen, zelfs niet van gezicht. Ik merk dat ik bij bijna elk vak aan het begin van de colleges naar de docent toe loop om even een praatje te maken. Hoewel het bij de studieresultaten niets uit zal maken, denk ik dat het wel handig is om een keer contact gehad te hebben - als ik een keer uitleg nodig heb ergens over kan ik makkelijker binnenstappen, en ik heb nu voor een vak gedaan gekregen dat ik een bepaalde (verplichte) opdracht niet hoef te maken.
Kennelijk vind ik het nu helemaal niet meer moeilijk om naar docenten te stappen - dat heeft denk ik ook te maken met dat ik al 2 jaar als consultant werk - als ik daar niet vraag dan loop je af en toe gewoon vast.
Ja dat kan ook. Ik heb zelf een iPod Touch (zelfde apparaat als een iPhone, maar dan zonder telefoonverbinding) en daar kun je programma's opzetten waarmee je een google agenda kunt synchroniseren en dus ook via wi-fi kunt controleren. :)
Het gaat er gewoon om dat er een bepaalde vanzelfsprekendheid in moet zitten om in de agenda te kijken, en er een goed gevoel aan over te houden zodat dingen plannen leuk en 'rewarding' blijft.
Haha, Ik zweer zelf bij een palm. Ik gebruik hem overal voor: todo en agenda, maar ik heb 'm nergens mee verbonden (zo 1998).
Reden voor een palm: ik zweer bij het merk, het is simpel en niet te complex, en ik durf serieus te beweren dat ik mijn eindexamen (8 jaar geleden) gehaald heb dankzij m'n palm!
Het is ontzettend lastig om inderdaad vast te stellen wat een haalbaar doel is. In de studie-versnellings-groep waar ik aan deelnam waren er een aantal medestudenten die echt ontzettend konden zitten met een niet gehaalde eigen deadline. Bij mij heersde dan meer een gevoel van verslagenheid wat in feite het zelfde effect had.
Wat betreft het beloningssysteem, zie het als XP. Waarom kun je in computerspelletjes met levels wel met gemak de meest saaie en vervelende herhalings-acties uitvoeren, maar niet als het op school/studie/werk aankomt? Het zal ook te maken hebben met het feit dat je een taak in een spel makkelijker naast je neer kunt leggen, en geen deadline hebt. Maar goed, ponder ponder ;)
Over dat e-mail/agenda programma schrijf ik binnenkort een post, en ik zal er ook in uitleggen hoe je die agenda kunt koppelen aan google calendar, zodat je hem weer kunt koppelen aan een pda/telefoon. Je kunt natuurlijk ook gewoon Outlook gebruiken en dan de agenda synchroniseren met een iPhone! ;)
mooie tips over inderdaad een erg belangrijk onderwerp. Ik ga eens een kijkje nemen naar de aanbevolen software.
Erg herkenbaar van die agenda kopen. Ik koop altijd vol goede moed een agenda die uiteindelijk leeg is aan het eind van het jaar.
Ik zit te denken over je tip met de programma's en misschien moet ik ook maar eens een telefoon of pda kopen met relevante functies voor planning.
Iets waar echte oefening voor nodig is, is het stellen van realistische doelen. Onhaalbare doelen werken niet motiverend en te lage doelen ook niet. Ook moet je je eigen grenzen goed kennen om dit goed te doen. Het plannen is dus zeker een belangrijke oefening ook voor je zelfkennis en het is belangrijk dat we niet opgeven als het niet meteen allemaal lukt.
Voor het beloningssysteem moet ik nog eens een gepaste beloning bedenken voor mijzelf. Dit heb ik nog nooit gedaan of gebruikt en ik ben benieuwd.
Oei, dat klinkt vervelend en ik heb dat gehad met mijn scriptie. Ik heb daar dus heel lang over gedaan, maar ik denk er in totaal een uur of 150, 200 aan besteed te hebben - dat is 5 volle weken terwijl er in totaal een blok ofwel 10 weken voor staat. Vervolgens heb ik er een 8.5 voor gehaald.
Toen ik dat hoorde (een kwartiertje na mijn presentatie) geloofde ik het eerst niet. Daarna dacht ik dat ze me een hoog cijfer hebben gegeven om me te matsen. Ik heb me letterlijk 3 dagen echt heel rot gevoeld. Pas daarna kon ik een beetje genieten van dat cijfer. Toen ik die scriptie laatst eens doorlas zag ik dat 'ie eigenlijk best wel echt goed was...
En studeren... voor mijn vorige tentamen ging 't prima... Voor dit tentamen kan ik gewoon de concentratie niet vinden. Zo maar even naar de winkel, kijken of het daarna lukt...
Wat betreft het leren van tentamens heb ik het nog steeds niet onder de knie. Terwijl ik nu in een afsluitende fase van mijn studie zit.
Ik begin pas een dag van te voren en dan ben ik na anderhalf uur weer uitgeleerd. Dan kan ik gewoon echt niet meer verder omdat het gewoon niet interessant is en ik mijn hoofd er niet bij kan houden. Ik heb ongeveer een concentratiecurve van een half uur, maar weet ook niet goed hoe ik hiermee om moet gaan. Mijn gedachten gaan dan gewoon "dwalen".
Als ik dan echt doorzet tot anderhalf uur verveel ik me zo erg dat alles mij afleidt, en dan is het kwaad alweer geschiet en ga ik iets anders doen.
Vervolgens haal ik de toetsen gewoon. Dan voel ik me schuldig dat ik niet goed mijn "best" heb gedaan en kan ik ook niet trots zijn op het halen van een toets. Had dit met belangrijke toetsen zoals statistiek waar ik een 7,5 haalde en rechten waar ik hoger dan een 8 scoorde.
Wat me nog het meest stoort is dat dit op cruciale momenten gebeurt. Toetsen die ik af moet sluiten omdat ik anders niet verder mag bij mijn afstudeerstage waar ik al anderhalve maand bezig ben. Toetsen die ik moet halen om uberhaupt af te mogen studeren enz enz.
Toch ben ik nu bijna afgestudeerd en heb het idee dat ik nog nooit op mijn volledige "kunnen" heb hoeven presteren.
Ik ben een enorme conservatief: eigenlijk ben ik op m'n best in een sleur, waarin alles bij het oude blijft. Ik hou niet zo van verandering, kan er ook niet zo goed tegen.
Her risico daarvan is dat als je langzaam afglijdt naar een bepaalde staat van niets-doen, je dan daar heel moeilijk (zeg maar: niet) uit komt.
In mijn geval werkte ik al ruim een jaar bij de ING, en mijn studie was klaar, dat wil zeggen, behalve de bachelorscriptie. Daar staat 3 maanden voor, maar ik was er ondertussen al bijna 2 jaar mee "bezig"; veel meer dan een voorstel en een klein beetje voorwerk hield dat niet in.
Mijn baas bij ING riep mij bij haar, met de vraag: "hoe gaat het eigenlijk met je scriptie?". Ik, heel eerlijk: "niet zo super". Zij: "Je weet nog van onze afspraak he? Je jaarcontract wordt alleen verlengd [over 3 maanden] als je je bachelor hebt.".
Dat was voor mij de "druppel": ik ben naar Maastricht gegaan, heb twee lange gesprekken met m'n studiebegeleider en scriptiebegeleider gehad. Ik heb vanaf toen echt hard gewerkt aan mijn scriptie, met elke 2 weken een reis naar Maastricht (6 uur reizen voor 1 uur overleg). Dat was het zeker waard, want ik heb mijn scriptie net voor de deadline gehaald. Mijn jaarcontract werd overigens niet verlengd, maar dat was wegens een reorganisatie waarbij de hele afdeling weggesaneerd werd.
Afgelopen maart kwam een tweede grote schok: mijn vriendin, met wie ik 5.5 jaar iets had, maakte het plotseling uit. Hoewel het een enorme schok was, besefte ik me tegelijkertijd dat ik vrij was: het enige waardoor ik nog gebonden was, was mijn baan. Ik heb toen besloten die op te zeggen en naar de andere kant van het land te verhuizen om alsnog ergens een master te doen: Civiele Techniek in Enschede. Ook een vorm van studie afmaken, want ik had mezelf wel beloofd om nog eens een master te gaan doen.
Kennelijk heb ik een grote schok nodig, bij wijze van "schop onder m'n hol" om iets aan mijn patroon te veranderen. M'n probleem is anders dan dat van als Anneke, maar de oplossing is min of meer hetzelfde. Ik vraag me af of dit universeel is, welke blokkade iemand dan ook heeft om een studie (of wat dan ook) af te maken.
Ik weet dit inmiddels van mezelf en het werkt ook voor kleine dingen. Als ik moet studeren (of werken) en ik zit al een uur te nietsen (internetten, krant lezen oid) dan ga ik gewoon even wat helemaal anders doen: een wandelingetje, even wat klussen in huis (opletten, dat kan ook een heel mooi SOG-object zijn) of zoiets.
Ik heb tussen mijn 2 studies 3 jaar gewerkt. Ik ben nu dus 3 jaar ouder en wijzer ... nouja ouder in ieder geval :-)
Ik ken, qua leren, 2 soorten vakken: leervakken en leesvakken.
Leesvakken zijn voor mij makkelijk. Denk aan vakken als recht, kennismanagement ofzo. Een goed boek helpt hierbij. Alle colleges volgen en dan 1 keer het boek doorlezen, desnoods in bed, is genoeg. Ik heb als vuistregel dat je ongeveer 150 pagina's boek per dag kan lezen. Vorig blok heb ik dat bij een vak tot het extreme getild, door 750 pagina's in 3 dagen (waarvan 375 op 1 dag) te lezen. Ik had toch nog een "7 of een 8" voor dat het tentamen.
Voor leervakken is er maar 1 manier om het te leren: opgaven maken. Een keer of 2 het boek doorlezen helpt wel, maar daarmee kan je het onmogelijk leren.
In mijn vorige studie deed ik dat als volgt: altijd bij alle colleges zijn, en dan de opgaven maken. De paar dagen voor het tentamen het hele boek nog een keer doornemen, maar ook proberen te begrijpen. Op deze manier kan je zo'n 100 tot maximaal 100 pagina's per dag doornemen. Daarna nog wat oefententamens, en vooral alle formules goed in je hoofd stampen.
Deze studie heeft het nadeel dat veel "leertentamens" open-boek zijn. Dat betekent dat je niet meer alle formules uit je hoofd hoeft te kennen, maar dat je wel moet weten waar ze staan in het boek om ze snel te kunnen gebruiken. Daar ben ik niet zo goed in. Daarom begin ik al veel eerder met lezen, tegelijkertijd de aantekeningen doornmenend, veel terugbladeren en af en toe een oefenopgave (maar niet te veel, dat leidt ook maar af).
Ook maak ik nu (voor de leervakken) samenvattingen. Voor mij is iets opschrijven een manier om het in m'n hoofd te krijgen, ik kijk verder niet meer in die samenvattingen. Als ik een hertentamen heb, kan ik ze ook weer helemaal opnieuw maken, ik heb dan niets aan de oude.
Bedankt voor je comment! Ik schrijf deze stukjes ook maar met een "misschien ben ik wel de enige..." ;) dus voor mij is dat van jou fijn om te lezen.
Voor mijn laatste tentamen leerde ik op een vergelijkbare manier. Ik begon 3 weken van te voren en nam me voor om elke dag tussen vier en vijf in ieder geval een uurtje te leren, en ik maakte samenvattingen in de eerste week. Die samenvattingen helpen je volgens mij goed om dingen in je op te nemen. Je maakt er dan ook een soort 'mind map' van (je geeft de dingen die je moet onthouden een fysieke plaats, en als je dan die informatie probeert terug te halen, kun je in je hoofd de boel visualiseren, 'oh ja, dat staat op pagina 2 linksboven...').
Hoe deed je het in je vorige studie dan? Of was dat gewoon een faceroll, 1x lezen en je wist het? :)
Leuk verhaal!
Over met docenten praten: Mijn vorige studie was heel klein: 36 man in het eerste jaar en later minder. De hele faculteit had minder dan 100 studenten. Dit betekende dat veel docenten iedereen bij naam kende, of in ieder geval een poging deed, en het was goed mogelijk om op vriendschappelijke toon met ze te converseren. Dat helpt enorm als je iets niet snapt.
Mijn studiebegeleider was een man die wel aardig en amicaal was, maar qua studievragen deed hij altijd een beetje moeilijk - ik kan het niet precies uitleggen, maar stimulerend was het niet, en als het even kan probeerde ik hem te vermijden - dat lag overigens denk ik meer aan mij dan aan hem - van anderen heb ik nooit problemen gehoord. Pas toen hij een andere baan gekregen had en er een nieuwe studiebegeleider was heb is constructief met die nieuwe studiebegeleider kunnen praten, en daardoor in no-time mijn scriptie gehaald.
Mijn nieuwe studie is veel massaler, docenten kennen hier lang niet iedereen, zelfs niet van gezicht. Ik merk dat ik bij bijna elk vak aan het begin van de colleges naar de docent toe loop om even een praatje te maken. Hoewel het bij de studieresultaten niets uit zal maken, denk ik dat het wel handig is om een keer contact gehad te hebben - als ik een keer uitleg nodig heb ergens over kan ik makkelijker binnenstappen, en ik heb nu voor een vak gedaan gekregen dat ik een bepaalde (verplichte) opdracht niet hoef te maken.
Kennelijk vind ik het nu helemaal niet meer moeilijk om naar docenten te stappen - dat heeft denk ik ook te maken met dat ik al 2 jaar als consultant werk - als ik daar niet vraag dan loop je af en toe gewoon vast.
Ja dat kan ook. Ik heb zelf een iPod Touch (zelfde apparaat als een iPhone, maar dan zonder telefoonverbinding) en daar kun je programma's opzetten waarmee je een google agenda kunt synchroniseren en dus ook via wi-fi kunt controleren. :)
Het gaat er gewoon om dat er een bepaalde vanzelfsprekendheid in moet zitten om in de agenda te kijken, en er een goed gevoel aan over te houden zodat dingen plannen leuk en 'rewarding' blijft.
Haha, Ik zweer zelf bij een palm. Ik gebruik hem overal voor: todo en agenda, maar ik heb 'm nergens mee verbonden (zo 1998).
Reden voor een palm: ik zweer bij het merk, het is simpel en niet te complex, en ik durf serieus te beweren dat ik mijn eindexamen (8 jaar geleden) gehaald heb dankzij m'n palm!
Het is ontzettend lastig om inderdaad vast te stellen wat een haalbaar doel is. In de studie-versnellings-groep waar ik aan deelnam waren er een aantal medestudenten die echt ontzettend konden zitten met een niet gehaalde eigen deadline. Bij mij heersde dan meer een gevoel van verslagenheid wat in feite het zelfde effect had.
Wat betreft het beloningssysteem, zie het als XP. Waarom kun je in computerspelletjes met levels wel met gemak de meest saaie en vervelende herhalings-acties uitvoeren, maar niet als het op school/studie/werk aankomt? Het zal ook te maken hebben met het feit dat je een taak in een spel makkelijker naast je neer kunt leggen, en geen deadline hebt. Maar goed, ponder ponder ;)
Over dat e-mail/agenda programma schrijf ik binnenkort een post, en ik zal er ook in uitleggen hoe je die agenda kunt koppelen aan google calendar, zodat je hem weer kunt koppelen aan een pda/telefoon. Je kunt natuurlijk ook gewoon Outlook gebruiken en dan de agenda synchroniseren met een iPhone! ;)
Hey Anneke,
mooie tips over inderdaad een erg belangrijk onderwerp. Ik ga eens een kijkje nemen naar de aanbevolen software.
Erg herkenbaar van die agenda kopen. Ik koop altijd vol goede moed een agenda die uiteindelijk leeg is aan het eind van het jaar.
Ik zit te denken over je tip met de programma's en misschien moet ik ook maar eens een telefoon of pda kopen met relevante functies voor planning.
Iets waar echte oefening voor nodig is, is het stellen van realistische doelen. Onhaalbare doelen werken niet motiverend en te lage doelen ook niet. Ook moet je je eigen grenzen goed kennen om dit goed te doen. Het plannen is dus zeker een belangrijke oefening ook voor je zelfkennis en het is belangrijk dat we niet opgeven als het niet meteen allemaal lukt.
Voor het beloningssysteem moet ik nog eens een gepaste beloning bedenken voor mijzelf. Dit heb ik nog nooit gedaan of gebruikt en ik ben benieuwd.
Groeten,
Maikel
Oei, dat klinkt vervelend en ik heb dat gehad met mijn scriptie. Ik heb daar dus heel lang over gedaan, maar ik denk er in totaal een uur of 150, 200 aan besteed te hebben - dat is 5 volle weken terwijl er in totaal een blok ofwel 10 weken voor staat. Vervolgens heb ik er een 8.5 voor gehaald.
Toen ik dat hoorde (een kwartiertje na mijn presentatie) geloofde ik het eerst niet. Daarna dacht ik dat ze me een hoog cijfer hebben gegeven om me te matsen. Ik heb me letterlijk 3 dagen echt heel rot gevoeld. Pas daarna kon ik een beetje genieten van dat cijfer. Toen ik die scriptie laatst eens doorlas zag ik dat 'ie eigenlijk best wel echt goed was...
En studeren... voor mijn vorige tentamen ging 't prima... Voor dit tentamen kan ik gewoon de concentratie niet vinden. Zo maar even naar de winkel, kijken of het daarna lukt...
Wat betreft het leren van tentamens heb ik het nog steeds niet onder de knie. Terwijl ik nu in een afsluitende fase van mijn studie zit.
Ik begin pas een dag van te voren en dan ben ik na anderhalf uur weer uitgeleerd. Dan kan ik gewoon echt niet meer verder omdat het gewoon niet interessant is en ik mijn hoofd er niet bij kan houden. Ik heb ongeveer een concentratiecurve van een half uur, maar weet ook niet goed hoe ik hiermee om moet gaan. Mijn gedachten gaan dan gewoon "dwalen".
Als ik dan echt doorzet tot anderhalf uur verveel ik me zo erg dat alles mij afleidt, en dan is het kwaad alweer geschiet en ga ik iets anders doen.
Vervolgens haal ik de toetsen gewoon. Dan voel ik me schuldig dat ik niet goed mijn "best" heb gedaan en kan ik ook niet trots zijn op het halen van een toets. Had dit met belangrijke toetsen zoals statistiek waar ik een 7,5 haalde en rechten waar ik hoger dan een 8 scoorde.
Wat me nog het meest stoort is dat dit op cruciale momenten gebeurt. Toetsen die ik af moet sluiten omdat ik anders niet verder mag bij mijn afstudeerstage waar ik al anderhalve maand bezig ben. Toetsen die ik moet halen om uberhaupt af te mogen studeren enz enz.
Toch ben ik nu bijna afgestudeerd en heb het idee dat ik nog nooit op mijn volledige "kunnen" heb hoeven presteren.
Ik ben een enorme conservatief: eigenlijk ben ik op m'n best in een sleur, waarin alles bij het oude blijft. Ik hou niet zo van verandering, kan er ook niet zo goed tegen.
Her risico daarvan is dat als je langzaam afglijdt naar een bepaalde staat van niets-doen, je dan daar heel moeilijk (zeg maar: niet) uit komt.
In mijn geval werkte ik al ruim een jaar bij de ING, en mijn studie was klaar, dat wil zeggen, behalve de bachelorscriptie. Daar staat 3 maanden voor, maar ik was er ondertussen al bijna 2 jaar mee "bezig"; veel meer dan een voorstel en een klein beetje voorwerk hield dat niet in.
Mijn baas bij ING riep mij bij haar, met de vraag: "hoe gaat het eigenlijk met je scriptie?". Ik, heel eerlijk: "niet zo super". Zij: "Je weet nog van onze afspraak he? Je jaarcontract wordt alleen verlengd [over 3 maanden] als je je bachelor hebt.".
Dat was voor mij de "druppel": ik ben naar Maastricht gegaan, heb twee lange gesprekken met m'n studiebegeleider en scriptiebegeleider gehad. Ik heb vanaf toen echt hard gewerkt aan mijn scriptie, met elke 2 weken een reis naar Maastricht (6 uur reizen voor 1 uur overleg). Dat was het zeker waard, want ik heb mijn scriptie net voor de deadline gehaald. Mijn jaarcontract werd overigens niet verlengd, maar dat was wegens een reorganisatie waarbij de hele afdeling weggesaneerd werd.
Afgelopen maart kwam een tweede grote schok: mijn vriendin, met wie ik 5.5 jaar iets had, maakte het plotseling uit. Hoewel het een enorme schok was, besefte ik me tegelijkertijd dat ik vrij was: het enige waardoor ik nog gebonden was, was mijn baan. Ik heb toen besloten die op te zeggen en naar de andere kant van het land te verhuizen om alsnog ergens een master te doen: Civiele Techniek in Enschede. Ook een vorm van studie afmaken, want ik had mezelf wel beloofd om nog eens een master te gaan doen.
Kennelijk heb ik een grote schok nodig, bij wijze van "schop onder m'n hol" om iets aan mijn patroon te veranderen. M'n probleem is anders dan dat van als Anneke, maar de oplossing is min of meer hetzelfde. Ik vraag me af of dit universeel is, welke blokkade iemand dan ook heeft om een studie (of wat dan ook) af te maken.
Ik weet dit inmiddels van mezelf en het werkt ook voor kleine dingen. Als ik moet studeren (of werken) en ik zit al een uur te nietsen (internetten, krant lezen oid) dan ga ik gewoon even wat helemaal anders doen: een wandelingetje, even wat klussen in huis (opletten, dat kan ook een heel mooi SOG-object zijn) of zoiets.
Ik heb tussen mijn 2 studies 3 jaar gewerkt. Ik ben nu dus 3 jaar ouder en wijzer ... nouja ouder in ieder geval :-)
Ik ken, qua leren, 2 soorten vakken: leervakken en leesvakken.
Leesvakken zijn voor mij makkelijk. Denk aan vakken als recht, kennismanagement ofzo. Een goed boek helpt hierbij. Alle colleges volgen en dan 1 keer het boek doorlezen, desnoods in bed, is genoeg. Ik heb als vuistregel dat je ongeveer 150 pagina's boek per dag kan lezen. Vorig blok heb ik dat bij een vak tot het extreme getild, door 750 pagina's in 3 dagen (waarvan 375 op 1 dag) te lezen. Ik had toch nog een "7 of een 8" voor dat het tentamen.
Voor leervakken is er maar 1 manier om het te leren: opgaven maken. Een keer of 2 het boek doorlezen helpt wel, maar daarmee kan je het onmogelijk leren.
In mijn vorige studie deed ik dat als volgt: altijd bij alle colleges zijn, en dan de opgaven maken. De paar dagen voor het tentamen het hele boek nog een keer doornemen, maar ook proberen te begrijpen. Op deze manier kan je zo'n 100 tot maximaal 100 pagina's per dag doornemen. Daarna nog wat oefententamens, en vooral alle formules goed in je hoofd stampen.
Deze studie heeft het nadeel dat veel "leertentamens" open-boek zijn. Dat betekent dat je niet meer alle formules uit je hoofd hoeft te kennen, maar dat je wel moet weten waar ze staan in het boek om ze snel te kunnen gebruiken. Daar ben ik niet zo goed in. Daarom begin ik al veel eerder met lezen, tegelijkertijd de aantekeningen doornmenend, veel terugbladeren en af en toe een oefenopgave (maar niet te veel, dat leidt ook maar af).
Ook maak ik nu (voor de leervakken) samenvattingen. Voor mij is iets opschrijven een manier om het in m'n hoofd te krijgen, ik kijk verder niet meer in die samenvattingen. Als ik een hertentamen heb, kan ik ze ook weer helemaal opnieuw maken, ik heb dan niets aan de oude.
Tijmen
Bedankt voor je comment! Ik schrijf deze stukjes ook maar met een "misschien ben ik wel de enige..." ;) dus voor mij is dat van jou fijn om te lezen.
Voor mijn laatste tentamen leerde ik op een vergelijkbare manier. Ik begon 3 weken van te voren en nam me voor om elke dag tussen vier en vijf in ieder geval een uurtje te leren, en ik maakte samenvattingen in de eerste week. Die samenvattingen helpen je volgens mij goed om dingen in je op te nemen. Je maakt er dan ook een soort 'mind map' van (je geeft de dingen die je moet onthouden een fysieke plaats, en als je dan die informatie probeert terug te halen, kun je in je hoofd de boel visualiseren, 'oh ja, dat staat op pagina 2 linksboven...').
Hoe deed je het in je vorige studie dan? Of was dat gewoon een faceroll, 1x lezen en je wist het? :)