Is dat eigenlijk wel zo?

Eigenlijk wil ik van deze site geen persoonlijk weblog maken, maar ik heb een tijdje geleden prima feedback gehad tijdens mijn stage waarvan ik denk dat het anderen misschien wat kan helpen.

Ik loop op dit moment stage bij een grote krant in het oosten van het land. Mijn studie is zo opgezet dat halverwege de stage een 'stage terugkomdag' plaatsvindt, waarbij je even langs de hogeschool gaat voor een gesprek met je begeleider (en mede-studenten).
Voor die stage terugkomdag moet een tussentijds stageverslag geschreven worden, waarvan een kopie ook ingeleverd moet worden bij de begeleider op de stage.

In mijn verslag en mijn leerdoelen heb ik nooit genoemd dat ik problemen met faalangst heb, want ik vond het eigenlijk nogal aanstellerij. Ik had tegen mezelf gezegd dat de stage zou gaan om professionele groei, geen persoonlijke groei. Mijn stage-begeleidster was het hier niet mee eens, vertelde ze me in een kort evaluatie-gesprek, een paar dagen voor de terugkomdag. Het kwam er op neer dat ik heel stilletjes met mijn eigen dingen bezig was, weinig communiceerde naar buiten toe, en eigenlijk zonder veel vragen te stellen en feedback te vragen met dingen aan de slag ging. "Ik snap wel hoe jij aan je faalangst komt," zei ze, "Jij haalt je een idee in je hoofd van hoe iets is, en zonder je af te vragen óf iets wel zo is als jij je voorstelt, ga je er mee aan de slag. Wanneer je er dan achterkomt dat iets anders uitvalt, dan ga je heel erg aan jezelf twijfelen en versterkt dat je onzekerheid."

Het was niet makkelijk om te horen maar ze had wel gelijk. Ik zát er inderdaad nogal stilletjes bij. En zeker op de momenten dat de begeleidster bij mij en de andere collega's aan tafel zat; ik had haar gelijk na de eerste week op een voetstuk geplaatst waardoor ik verlegen werd (en bang voor afwijzing). Bepaalde vragen stelde ik wel, maar dan vooral aan de collega's, en vooral wanneer zij er niet bij was. Net als met het rij-examen: de instructeur moet zien dat je om je heen kijkt. Dus net als het voor het gevoel 'overdreven' vaak in spiegels kijken, is het voor mij zaak om me, waar de begeleidster bij is, anders op te stellen en uit die comfort zone te stappen.

Daarnaast had ze ook een heel belangrijk punt wat die faalangst betreft. Als je er van uit gaat dat je alles weet, kan dat onbedoeld bepaalde twijfels versterken. Het is dus zaak om je van onzekerheden bewust te zijn, en ze constant te blijven controleren.

Met de Rationeel-Emotieve Therapie methode (waar veel studentenpsychologen studenten mee helpen) leer je vooral negatieve gedachtes uit te dagen en te vervangen door realisme. Nu blijkt dus dat je ook bij positieve gedachtes, om die negatieve gedachtes te voorkomen, moet blijven denken: "Is dit eigenlijk wel zo?".