Gewoon doorgaan: NaNoWriMo

Vandaag begint NaNoWriMo, National Novel Writing Month. De deelnemers aan dit jaarlijks terugkerende internationale evenement beloven zichzelf om tussen 1 en 30 november een boek te schrijven van 50.000 woorden (ongeveer 175 pagina's). Dat is heel wat, en schrikt menig mens af om mee te doen, maar het zou juist wel eens een goede therapie kunnen bieden voor al die perfectionisten en faalangstigen onder ons. Zoals de NaNoWriMo site zegt: "Door jezelf te dwingen zo intensief te schrijven, geef je jezelf toestemming om fouten te maken. Om even het eindeloze bijschaven en herschrijven te laten voor wat het is en gewoon te creëren. Om op te bouwen zonder af te breken."

Ook in Nederland doen er mensen mee, waaronder mijn fijne blogvriendin Logpoes! Zij vertelde mij waarom, en hoe ze zichzelf er doorheen trekt. En tot slot: hoe de ideëen achter NaNoWriMo toegepast zouden kunnen worden op studeren.

Hoe lang doe je al mee aan NaNoWriMo?
"Ik heb in 2004, 2005 en 2006 meegedaan, toen 2 jaar niet (wegens respectievelijk 'geen zin & nieuwe baan' en 'ziek') en dit jaar weer wel, wegens enorme schrijfbehoefte."

Hoe ben je er op gekomen om mee te doen/hoe heb je er over gehoord?
"Op zaterdag 30 oktober 2004 las ik op de website van het American Book Center over NaNoWriMo en ik vond het een briljant idee! In een vlaag van verstandsverbijstering besloot ik mee te doen, heilig overtuigd van het feit dat het me nooit zou lukken, want ik was een echte 'langzaamschrijver', die uren en uren liep te puzzelen op een stukje, op zoek naar Het Juiste Woord. Uiterst frustrerend! Ik hoopte dat mezelf verplichten om te gaan zitten en schrijven me van mijn perfectionisme (excusez le uitgeholde clichéterm) af zou helpen."

Het is toch een zure appel die je jezelf eigenlijk aandoet, waarom?
"Het eerste jaar was een gevecht met mezelf, bewijzen dat ik het kon, het tweede jaar had ik echt wat te vertellen (en was ik binnen 6 dagen klaar), het derde jaar deed ik mee uit gewoonte en vanwege het sociale aspect (kickoff, write ins, thank god it's over-party). De twee jaar dat ik niet meegedaan heb, heb ik het ook niet gemist en dit jaar juli dacht ik plots: 'Ja! Ik heb zin om mee te doen dit jaar!'. Het is een combinatie van mezelf uitdagen, het sociale aspect en, niet geheel onbelangrijk, het genereren van een boel tekst waar ik later uit kan destilleren."

Hoe is je tempo? Doe je elke dag hetzelfde aantal woorden, of wisselt het sterk?
"Het wisselt heel sterk, per dag en door de jaren heen. Het eerste jaar ging het uiterst moeizaam en heb ik het precies op tijd gehaald, het tweede jaar was ik heel snel klaar en het derde jaar ging het soepel, maar deed ik tegelijkertijd een opleiding dus moest ik het schrijven meer spreiden. Dit jaar heb ik de eerste twee weken van november vrij, en ik wil proberen om het grootste deel van de schrijverij in die twee weken af te hebben, omdat ik weet dat ik niet iemand ben die na 8 uur werken en 2 uur reizen nog productief kan zijn. Ik ben echt een marathon-type: schrijven in verloren uurtjes werkt helaas niet. Ik probeer overigens wel altijd het dagelijke aantal woorden (1667) te halen, het liefst meer, en zo min mogelijk achter te raken."

Hoe lijdt je persoonlijk leven er niet ontzettend onder?
"Mijn persoonlijk leven bloeit juist op onder NaNo! Kickoff, write ins, thank god it's over party, forum; November is de drukste maand in mijn agenda! ;-) Maar even serieus: ik weet uit ervaring hoeveel tijd in ongeveer nodig heb om het af te ronden, en block die dagen in mijn agenda.
Verder doe ik alleen de hoogst noodzakelijke dingen (werk, huishouden, basgitaar) en schuif ik andere, niet-NaNo gerelateerde, activiteiten door naar December. Het feit dat ik behalve de katten niemand heb waar ik voor moet zorgen, maar 28 uur per week werk en daarnaast tijdens deze NaNo twee weken vrij heb, maken het voor mij relatief makkelijk. Ik kan me voorstellen dat als je samenwoont, kinderen hebt, 40 uur per week werkt en diverse andere verplichtingen hebt, het heel zwaar wordt om aan NaNoWriMo mee te doen, maar toch zijn er mensen die het voor elkaar krijgen, wat ik ongelooflijk knap vind."

Hoe blijf je jezelf motiveren?
"Ik ben erg goed in mezelf dwingen! (Zijn al die jaren klassiek ballet toch nog ergens goed voor geweest... ;-p) Daarnaast is het echt zo dat als je eenmaal op gang bent, het makkelijker wordt. Ook zit je met een enorm aantal andere mensen in hetzelfde schuitje en dat schept toch een band.
Tijdens de write ins en via het forum coach je elkaar tijdens moeilijke momenten. Soms helpt het al om samen te zeggen: 'Ik ben het zat en alles is stom!', waarna je weer verder kunt."

Hoe ga je om met writers block?
"Sinds ik in 2004 naar de NaNoWriMo-kickoff van Lisa Friedman geweest ben, geloof ik niet meer in writers block. Haar advies in namelijk om te blijven schrijven. Gewoon doorgaan, al schrijf je je hele vel vol met 'Ik zit vast, ik weet niet wat ik moet schrijven, ik zit vast', uiteindelijk komt er een moment dat er weer iets komt. Toen ik haar dat hoorde vertellen dacht ik 'Ja daahaag!', maar ze heeft gelijk! Natuurlijk heb ik soms een moment dat ik helemaal gaar ben, en dan ga ik even wat anders doen.
Wat ook goed helpt is van tevoren een tijd opgeven dat je gaat schrijven, bijvoorbeeld een uur. Dat maakt het overzichtelijk en daardoor minder stressvol."

Zie jij een mogelijkheid om dit op een of andere manier aan studeren te koppelen?
"Ik denk dat de overeenkomsten tussen NaNoWriMo en studeren zijn dat je meer kunt dan je denkt, dat je duidelijk moet hebben wat je allemaal nog moet doen, dat je het in hapklare brokken moet opdelen (elke dag 1667 woorden en je bent in een maand klaar, meer is handig), dat het een goed plan is om medestanders (ik houd niet zo van het woord lotgenoten) te hebben en zodat op de momenten dat jij er niet in gelooft, er in ieder geval een cheerleader is (medestudent, docent, decaan, ouder, partner, vriend(in), buurvrouw...; het liefst allemaal natuurlijk!) die dat wel doet en vooral dat je jezelf moet "belonen" door naast je studie andere dingen te doen."