Games als positieve en negatieve invloed op je studie

Woensdag 21 oktober ging ik namens het ICT en Onderwijs-blog naar het symposium "It's All In The Games", een bijeenkomst ter promotie van het gelijknamige boek van Erno Mijland en Herm Kisjes over de goede en slechte kanten van gamen. Met als sub-themas Games en Onderwijs, en Gameverslaving. Omdat gamen een geweldig uitstel-middel is (voor je het weet ben je weer de dag door en hoef je niet over de studie na te denken) leek het mij een goed idee om hier ook iets over te schrijven voor dit weblog!

Gamen in het onderwijs
De eerste verrassing van de bijeenkomst was eigenlijk dat er de Fontys Hogeschool Eindhoven een lector blijkt te hebben voor Serious Game Design (zeg maar, games waarbij het spelelement ondergeschikt is aan het leerelement), Ben Schouten. Hij vertelde hoe games een positieve bijdrage kunnen leveren aan het leerproces, en welke vaardigheden je van non-serious games kunt leren. Bijvoorbeeld sociale interactie, samenwerken, management. Hij wees er op dat met dat laatste op dit moment zeer weinig mee wordt gedaan. Terwijl juist die aspecten die games leuk (en verslavend!) maken goed ingezet zouden kunnen worden in het onderwijs. Zoals bijvoorbeeld het mechanisme van beloningen in games (van het aanpassen van je eigen avatar tot het krijgen van punten om naar een volgend level te gaan).

Iets om over na te denken als je veel games speelt, lijkt mij. Welke prikkels haal je er uit? Kun je een manier vinden om al die rotklusjes en taken die je doen moet, op dezelfde manier voor je te laten werken als een spel? Discussieer mee in ons forum.

Gameverslaving en behandeling
Nu voor de minder leuke kanten. Als symptoom van je motivatie/uitstelproblemen is gamen vrij onschadelijk. Je kunt het uitzetten, deinstalleren, je x-box aan je neefje uitlenen, of op een andere manier jezelf tegenhouden. Maar wat als je nergens anders meer aan kunt denken, als je uit je bed rolt en je computer of console aanzet nog voor je iets anders hebt gedaan? Martin Reddemann van Novadic-Kentron, Netwerk voor verslavingszorg, gaven hun definitie van "game-verslaving". Reddemann legde game-verslaving uit als een fysieke verslaving aan dopamine, het stofje wat in je hersens vrijkomt wanneer je plezier ervaart. Zodra je uit het spelen van het spel je enige of voornaamste plezierprikkel krijgt, en daardoor eigenlijk 'vergeet' uit welke andere activiteiten je dat gevoel haalt, heb je een probleem, en raken de verhoudingen zoek waardoor je minder goed functioneert in je dagelijkse activiteiten (studie, bijbaan, sociaal leven).

Zijn collega Nicolle van Mill legde daarnaast het publiek een casus voor van een jongen die door overmatig gamen problemen ervaarde, en wat de behandeling inhoudt. Kort gezegd werd er zeer gericht gekeken naar het probleem, en toegewerkt naar de oplossing door middel van begeleiding op elke grote stap onderweg. Om de jongen opnieuw te activeren, en in een positieve spiraal van zelfvertrouwen te sturen. Dit is overigens iets waar ik Nicolle van Mill nog wat verder over aan de tand hoop te voelen voor dit blog. Je hoeft niet gameverslaafd te zijn om het gevoel te hebben dat je op een bepaald punt van je ontwikkeling "stilstaat". Hoe zet je die trein weer in beweging?

Lezers die geinteresseerd zijn in meer informatie over het boek 'It's all in the games. Gamen is geweldig | Gamen geeft problemen', of over gamen in het algemeen, kunnen terecht op http://www.betergamen.nl. Het boek ligt vanaf vandaag bij de boekhandel, en is te bestellen via voornoemde website of Bol.com. Zoals gezegd is het boek vooral gericht op ouders en begeleiders, maar ik leerde er toch nog wel wat van. Jij misschien ook?

• een radio-interview met Herm Kisjes en Erno Mijland over het boek/symposium
• Meer over Ben Schouten
• De presentaties van alle sprekers op het symposium